Films hebben het vermogen om de levens van het publiek te raken. Ze kunnen ons ontroeren, ons dingen laten voelen en diepe gedachten opwekken over de wereld om ons heen. Sommige films kunnen dat tenminste. Er zijn andere soorten films die alleen de schijn wekken dat ze zinvol of tot nadenken stemmend zijn, maar uit elkaar vallen als je beter kijkt naar wat ze proberen te zeggen.
In de loop der jaren heeft Hollywood de wereld een aantal van dergelijke films gepresenteerd die slim lijken. Maar dat is slechts een luchtspiegeling, het verbergen van thema’s en verhaallijnen die eigenlijk middelmatig zijn, of soms gewoon ronduit dom. Laten we eens kijken naar enkele films waarvan fans volhouden dat ze een rijke diepte van verhalen vertellen, maar in werkelijkheid allesbehalve zijn.
10 De Matrix herladen
De Matrix was een baanbrekende actiefilm die opwindende actiescènes combineerde met een echt meeslepende fictieve realiteit. De film verkent een wereld waar de mensheid is ingehaald door bewuste AI-machines. De hele mensheid is gevangen genomen en in schijndood geplaatst, terwijl ze een collectieve, eeuwige droom droomt terwijl ze is aangesloten op een virtuele realiteit die de Matrix wordt genoemd. Na het overweldigende succes van de eerste Matrix film, probeerden de sequels de filosofische kant van het verhaal te verdubbelen.
Wat een paar vage maar diep klinkende gesprekken en referenties in de eerste film waren geweest, werd uitgebreid, terwijl de franchise probeerde en er niet in slaagde iets zinnigs te zeggen over de menselijke conditie en de toekomst van technologie.
De Matrix herladen is in dit opzicht de ergste overtreder. Het beste voorbeeld van de pogingen van de franchise om diepte te vinden waar er geen is, is volledig te zien in de scène met de architect. Het personage dwaalt een aantal verwarrende minuten door over het bestaan en de vrije wil met een heleboel slim klinkende woorden die geen echt effect hebben op de acties van de hoofdrolspeler of de film als geheel, en soms in tegenspraak zijn met de verwijzingen naar Baudrillard in de eerste film.
9 Prometheus
De Buitenaards wezen franchise is een van de beste scifi-franchises die Hollywood ooit heeft gemaakt. Fans waren enthousiast toen filmmaker Ridley Scott aankondigde dat hij ging maken Prometheuseen prequel die beloofde antwoorden te geven op brandende vragen over de oorsprong van de Xenomorphs, hun relatie tot de mensheid en het mysterieuze ras genaamd de Engineers dat de twee soorten met elkaar verbindt.
Helaas, Prometheus legt dat allemaal slecht uit. Daarnaast zit de film opgezadeld met slechte vertelkeuzes. De meeste hoofdpersonages voeren acties uit die erg dom lijken om de plot vooruit te helpen, zoals getrainde wetenschappers die zonder enige vorm van bescherming omgaan met buitenaardse omgevingen en dieren, of scènes zonder duidelijke uitleg, zoals waarom de ingenieurs de mensheid hebben geschapen, waarom ze besloten ze uit te roeien, of waarom die ene Engineer plotseling de menselijke bemanning begon aan te vallen nadat hij was gewekt.
8 Tekens
De vroege jaren 2000 waren een goede tijd om M. Night Shyamalan te zijn. De filmmaker was heet van het doorbraaksucces van Het zesde Zintuiggevolgd door de onderschatte, met sterren bezaaide Onbreekbaar. Toen kwamen de jaren 2002 Tekens, waar Shyamalan het verhaal vertelde van een gezin dat op een boerderij woont en allemaal te maken heeft met buitenaardse bezoekers. De film behandelt veel thema’s, waaronder vragen over geloof, familie en diepe paranoia met betrekking tot het bestaan van buitenaardse wezens.
Helaas krijgen maar weinig van die thema’s de aandacht die ze verdienen, aangezien Shyamalan een scifi-thrillerverhaal probeert te persen uit een uitgangspunt dat aan het einde van de film erg dun wordt uitgerekt. Het helpt niet dat de film zichzelf veel te serieus neemt, ondanks dat het het soort verhaal is dat eindigt met een vuistgevecht tussen een van de hoofdpersonages en een buitenaards wezen dat vermoedelijk miljoenen lichtjaren heeft gereisd om de aarde te bezoeken, maar blijkbaar vergat een rugzak mee te nemen. ruimtekanon voor de reis voor het geval ze lokale vijanden ontmoeten (en de planeet niet hebben onderzocht en beseffen dat het voornamelijk water was).
7 De Da Vinci-Code
Dan Brown is een bestsellerauteur die beroemd werd met De Da Vinci-Code, een thrillerroman die schokgolven over de wereld veroorzaakte met zijn pittige mysterie rond een mogelijke afstammeling van Jezus Christus die door de kerk werd opgejaagd. Natuurlijk wilde Hollywood meedoen aan de actie, en binnenkort de filmversie van De Da Vinci-Code werd gemaakt met in de hoofdrol Tom Hanks als de avontuurlijke symboloog (wat niet eens een beroep is; misschien bedoelde Brown semioticus), Robert Langdon.
Helaas lijden zowel de film als de roman waarop het is gebaseerd aan hetzelfde probleem: in het begin slim en plausibel lijken, maar niet standhouden bij nauwkeurig onderzoek. Ondanks dat Brown beweert dat alle feiten uit de echte wereld die in zijn boek worden genoemd kloppen, hebben veel geleerden de vele vrijheden getoond die hij nam tijdens het schrijven van zijn verhaal. Zelfs Tom Hanks gaf dat in latere interviews toe De Da Vinci-Code en de vervolgfilms gebaseerd op andere Dan Brown-romans waren niet bedoeld om erg diep of levensecht te zijn, en zijn “ongeveer net zo nauwkeurig in de geschiedenis als de James Bond-films zijn om te spioneren”.
6 Basisprincipe
Christopher Nolan heeft een reputatie opgebouwd als de blockbuster-filmmaker van de denkende man. Nolan blinkt uit in het creëren van complexe, niet-lineaire verhalen die het publiek in gelijke mate verwarren en fascineren. Maar de filmmaker ging met deze verwaandheid een paar stappen te ver Basisprincipe, een film over een oorlog die tegelijkertijd in het heden en de toekomst wordt uitgevochten, met tijdlijnen die op een bepaald punt samenkomen dankzij de mogelijkheid om terug in de tijd te gaan door een proces dat ‘Inversie’ wordt genoemd. Als dat allemaal belachelijk klinkt, zal het bekijken van de film het nauwelijks begrijpelijker maken.
Basisprincipe is zeer raadselachtig gemaakt. Veel belangrijke expositiemomenten in de film van Nolan hebben schetterende muziek, dus je hebt moeite om te begrijpen wat iemand zegt. Karaktermotivaties zijn op zijn best duister, zoals waarom een toekomstig leger de huidige wereld wil vernietigen als dit ook zal resulteren in de vernietiging van de toekomst, of waarom de hoofdrolspeler bereid is het risico te nemen de wereld te vernietigen om een vrouw te redden die hij een paar heeft ontmoet. dagen geleden. Wat betreft de inversieregels die centraal staan in de plot van het verhaal, die hebben weinig te maken met de natuurkunde uit de echte wereld en zijn zo verwarrend dat een personage op een gegeven moment gewoon tegen de hoofdrolspeler (en het publiek) zegt: ” Probeer het niet te begrijpen. Voel het.”
5 Nu zie je mij
Wat als Danny Ocean en zijn team van deskundige oplichters van Ocean’s Eleven waren een stel straatmagiërs? Dat is de vraag Nu zie je mij durft te vragen. Het antwoord wordt verteld in een verrassend leuke en luchtige film die klassieke tropen uit de overvalfilm combineert met een flinke dosis goocheltrucs die zijn geleend van enkele van de meest getalenteerde illusionisten ter wereld.
Helaas volgt de film ook de regels van magie in zijn verhalende stijl door een flitsend spektakel te zijn met weinig inhoud. Individuele plotpunten houden zich meer bezig met het vermaken van het publiek met wendingen dan met het uitleggen hoe die wendingen mogelijk waren. Het centrale mysterie van de film is ook teleurstellend, aangezien het verhaal eindigt zonder uitleg over de aard van het geheime genootschap van The Eye dat vanaf het begin de gebeurtenissen in de film orkestreerde.
4 Joker
Als een Oscar-winnende superheldenfilm, Joker wordt vaak aangehaald als een voorbeeld van een “serieuze” en “volwassen” film die laat zien hoe je het genre kunt verheffen boven CGI-explosies en mannen in panty’s die elkaar beuken. Maar gewoon omdat Joker is anders dan elke andere reguliere superheldenfilm, maakt het niet intelligenter of zinvoller. In feite is er weinig in de film dat niet eerder of beter is gedaan (de film lijkt dit zelfs te beseffen met zijn verwijzingen naar de nog steeds relevante De koning van de komedie).
Ook op de centrale boodschap van de film is veel kritiek gekomen. Het idee Joker suggereert is dat geesteszieke mensen die door de samenleving in de steek worden gelaten elk moment het risico lopen gewelddadig te worden. Dit is een bericht dat is geweest afgekeurd door echte psychiaters omdat het bijdraagt aan de vervreemding van echte mensen die lijden aan psychische aandoeningen.
3 Glass Onion: een mysterie van de messen
De eerste Messen uit was een vermakelijke riff op klassieke Agatha Christie-romans die draaiden om een moord en de vele verdachten. De verwachtingen waren hooggespannen voor het vervolg, Glas Ui: een mysterie van de messen uit. Helaas lijkt schrijver en regisseur Rian Johnson niet veel te geven om de regels van mysteriefictie, waarbij de film zwaar is op misleiding, maar licht op een echt mysterie.
Glazen ui legt ruim voor de climax van het verhaal al zijn kaarten op tafel. Dit betekent dat er weinig detectie is voor hoofdpersonage-detective Benoit Blanc, dus hij kijkt grotendeels gewoon mee met het publiek terwijl het verhaal zich ontvouwt in een reeks verklarende scènes. Er ligt meer nadruk op komedie en interpersoonlijk drama dan op het vangen van de moordenaar en ervoor zorgen dat hij voor het gerecht wordt gebracht, waardoor de film meer aanvoelt als een parodie op een whodunit dan als een echt whodunit-verhaal.
2 Batman tegen Superman: Dawn of Justice
Zack Snyder is de meest verdeeldheid zaaiende superheldenfilmregisseur ooit. Hij heeft een gepassioneerd contingent fans klaar staan om zijn werk te verdedigen tegen een leger tegenstanders in een eeuwenoude epische strijd. Een beetje zoals de film van Snyder uit 2016 Batman tegen Superman: Dawn of Justice had zo moeten zijn. De film kreeg zeer verdeelde reacties vanwege de afbeelding van een Batman die doodt en vecht tegen een Superman die niet veel zegt.
Er zijn veel verbijsterende creatieve beslissingen te vinden in de film, zoals het beruchte ‘Save Martha’-moment dat is eindeloos online besprokenof de verbijsterende voorstelling van Lex Luthor als een wannabe Mark Zuckerberg, die maakt rare geluiden wanneer hij bedreigend wil overkomen. Ondanks dat men diep en bedachtzaam probeert over te komen door verwijzingen naar klassieke literatuur, overpeinzingen over mens versus god filosofische argumenten en gruizige afbeeldingen van PTSS, Batman tegen Superman wordt uiteindelijk minder dan de som der delen met een verwarde verhaallijn en raadselachtige karaktermotivaties.
1 Kijk niet omhoog
De cast van Kijk niet omhoog leest als een who’s who van de crème de la crème van Hollywood, waaronder Leonardo DiCaprio, Jennifer Lawrence, Meryl Streep en Jonah Hill. Natuurlijk waren fans enthousiast om te zien wat voor soort baanbrekend verhaal zoveel getalenteerde acteurs zou overtuigen om op de stippellijn te tekenen. Wanneer een gigantische asteroïde rechtstreeks naar de aarde lijkt te gaan, probeert een groep wetenschappers de Amerikaanse politici ertoe te bewegen stappen te ondernemen om de asteroïde te vernietigen voordat de asteroïde al het leven op de planeet uitroeit.
Terwijl Kijk niet omhoog biedt geweldige uitvoeringen en een paar momenten van satirische uitmuntendheid, het is ook buitengewoon hardhandig met zijn berichten en een beetje te eenzijdig met betrekking tot zijn sociale commentaar. Het is moeilijk om de nauwelijks verhulde waarschuwingen die de film geeft over het falen van de mensheid om klimaatverandering te bestrijden serieus te nemen wanneer de personages zo buitensporig dom of onbewust zijn dat ze karikaturen worden. Uiteindelijk, Kijk niet omhoogwerkt niet naar behoren ofwel als een volledige satire of een effectieve waarschuwing tegen het falen van de mensheid omdat het te veel dingen tegelijk probeert te doen.